خطب الإمام علي ( ع ) ( مترجم : فيض الاسلام )

462

نهج البلاغة ( فارسى )

فِيكم الثّقلين : كتاب اللّه و عترتى أهل بيتى حبلان مّمدودان من السّمآء إلى الأرض ، لا يفترقان حتّى يردا علىّ الحوض يعنى دو چيز گرانبها ميان شما باقى گذاشتم يكى كتاب خدا و ديگرى خويشان و اهل بيتم كه دو ريسمان كشيده شده‌اند از آسمان به زمين يعنى اين دو چيز اهل عالم را هادى و راهنما هستند كه از هم جدا نمى شوند تا اينكه بر سر حوض در بهشت بر من وارد شوند . پس چون پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله در اينجا كتاب خدا و اهل بيتش را حبلان يعنى دو ريسمان فرموده ، امير المؤمنين هم از اهل بيت بلفظ سبب تعبير نموده و سبب در لغت بمعنى ريسمان است ) و ساختمان ( دين و ايمان ) را از بنياد استوارش انتقال داده آن را در جائى كه سزاوار نبود ساختند ( امام را كه پيغمبر اكرم از جانب خداوند متعال بخلافت تعيين فرموده عقب زده و اشخاص نالائقى را روى كار آوردند ) ايشان كانهاى هر معصيت و گناه و درهاى هر وارد شدهء به سختى و نادانى هستند ( پس هر كه باطل و نادرستى اراده كند از آنها پيروى مى نمايد ، زيرا ايشان درهاى ضلالت و گمراهى و منشأ فتنه و فساد و اختلال امور دين و دنيا بودند ) 10 در حيرت و سرگردانى ( چون موج دريا ) رفت و آمد داشتند ( زيرا از حقّ دست كشيده پيرو پيشواى دين نبودند ) و در بيهوشى ( جهل و نادانى ) به روش پيروان فرعون ( از عذاب و كيفر كردار خود ) غافل بودند ( چنان كه فرعونيان به بنى اسرائيل ظلم و ستم روا داشته با حضرت موسى كه آنها را بسوى خدا دعوت مى فرمود دشمنى كردند ، و در دنيا و آخرت به عذاب الهىّ مبتلى گشتند ، ايشان هم از پيشوايان هدايت و رستگارى پيروى نكرده و سختى كيفر را از ياد بردند ) بعضى از آخرت چشم پوشيده به دنيا متوجهّ شدند ( مانند خلفاء ) و برخى از دين دست كشيده ( و از هدايت و رستگارى ) جدا گشتند ( مانند بنى اميهّ ) .